Een parallelle wereld

Gezellige drukte. Ik bestel een cola, zoek een stoel en observeer de mensen die binnenstromen.

Al snel krijg ik het gevoel dat in de wereld van comedy iedereen elkaar kent. Alsof ze allemaal in een geheim clubje zitten waar ik geen lidkaart van heb.
Ik weet niets. Echt niets.
Wanneer mijn cola halfvol is, geraak ik aan de praat met een mede-cursist. 
Binnen de vijf minuten is het duidelijk: er gaapt een gigantische ervarings-kloof tussen ons.
Mijn eeuwige interne kwelduivels zijn klaar wakker en gaan fel tekeer.
 Wat doe ik hier in godsnaam? Wat hoop ik eigenlijk te bereiken? En vooral: waarom denk je dat je grappig bent?

Ik sta nergens. Punt!
Twee uur later sta ik opnieuw in de koude Gentse nacht. Het soort koude die perfect matcht met existentiële twijfel.
 Ik weet niet goed wat ik moet voelen. Toffe groep, absoluut… maar “beginners” zou ik ze niet meteen durven noemen.
 Sommigen droppen nog nonchalant “morgen heb ik een open mic” alsof dat iets is dat iedereen doet, zoals brood kopen of vuilnis buitenzetten.
Gelukkig was er Katrien.
Het soort mentor dat onuitgesproken zegt ‘welkom’ terwijl je zelf nog worstelt met omgeving waarvan je niet zeker weet of die voor jou bedoeld is. Een beetje geruststelling is goud waard.
 Katrien heeft bovendien al heel wat mensen naar het stukje podium begeleid en daar straalt ze ervaring in uit. Daar krijg ik wél vertrouwen van. Voor even toch.
Volgende week duiken we er opnieuw in.
 We zijn nu echt vertrokken: uitstappen is geen optie meer. 
En eerlijk? Dat wil ik ook niet, denk ik.