Praatstaaf

Het is even slikken wanneer ik de Amai Club binnenwandel.
Microfoon en box staan uitdagend klaar.
Oké, we moesten een stukje voorbereiden, een anekdote met een paar grappen, gebruikmakend van de technieken die we vorige keer geleerd hadden, maar dat het géén rondetafelgesprek ging worden vanavond, dat is nu wel duidelijk.

Onder de deelnemers is dat dan ook het gespreksonderwerp terwijl ze mondjesmaat binnen druppelen.

Vluchten heeft geen zin, ooit moet je die praatstaaf vastnemen en gewoon je ding doen.

Een voor een geven we het beste van onszelf. Met betrekkelijk weinig zenuwen begin ik aan mijn setje. Het is even schrikken om mijn eigen stem versterkt te horen, maar al bij al valt het nog mee. Performen moet ik nog leren. Feedback krijgen over mijn set, daar zit ik op te wachten. Ik ben al blij dat ik er twee grappen in gekregen heb en dat de bedoeling van mijn stukje toch bij sommigen is overgekomen.
Voed uw publiek! Dat is de boodschap die ik meegekregen heb.

Tot diep in de nacht lig ik erover na te denken. Hoe kan ik ervoor zorgen dat iedereen mee is met het verhaal, en vooral met de pointe. Het schrijven komt wel goed: minder ruis en meer tempo, knoop het goed in je oren!

Acht minuten performen, het lijkt lang en tegelijkertijd ook weer kort.
Het schrijfproces naar de open mic set is nu echt begonnen.