Cynisme in de Spotlights

Acht weken leken lang, maar plots is het dan bijna zover.
Acht weken werken aan een comedyset, van een ruwe schets met meer ruis dan grap naar iets dat hopelijk strak genoeg staat om een zaal aan het lachen te krijgen.

Het waren weken van leren en zoeken. Zoeken naar het juiste onderwerp, er iets rond schrijven, het laten rusten zoals deeg dat moet rijzen, en dan schrappen. Veel schrappen. Soms zo veel dat een tekst van 498 woorden plots herleid werd tot één woord. Dat doet even pijn, maar niemand heeft ooit beweerd dat comedy gemakkelijk is.

In die acht weken zijn er heel wat momenten voorbijgevlogen die ik me zal blijven herinneren. Maar één moment sprong eruit, het moment na de feedback op mijn set. Plots besefte ik dat ik eigenlijk behoorlijk cynisch kan zijn en dat het werkt.
En dat is best bijzonder, want dat cynisme heb ik jarenlang netjes naar de achtergrond geduwd. In de gewone wereld wordt het niet altijd geapprecieerd, mensen vinden het soms te scherp, te direct, te veel. Dus leerde ik het af, of beter, ik stopte het weg. Maar op een podium blijkt dat net een kracht te zijn. Een onverwachte, maar verdomd interessante ontdekking.

Te laat om mijn hele set om te bouwen, maar niet te laat om er toch een paar cynische stukken in te smokkelen. Comedy blijft tenslotte hard werken, maar ook spelen met wat je ontdekt over jezelf.

Na duizend keer mijn tekst te hebben doorgenomen, weet ik dat ik deze ken. Maar zodra de spots op jou gericht staan, voelt dat nooit meer zo evident. Vanaf dan draait het om spelen, proberen, vallen, opstaan en opnieuw beginnen.

Volgende week is het zover. Comedy, here I come.