D-day

Nog enkele uren en het zit er definitief op.
Alle lessen zijn gevolgd.
Er blijft maar één grote onbekende over, hoe zal het zijn om voor een onbekend publiek te spelen?

Aan je set kan je blijven sleutelen, perfectie bestaat niet. Zelfs nu nog heb ik snel een grap in de set gestoken.
Na de tekst duizenden keren gelezen te hebben, vraag ik mij steeds meer af of het publiek het grappig gaat vinden.

Geen zenuwen hebben zou een slecht teken zijn, denk ik.
Wat ik voel zijn, naar mijn gevoel, gezonde zenuwen.
Ja, ik heb zin om mijn set te brengen.
Ja, ik ben natuurlijk ergens bang en ja, ik ga mij proberen volledig te smijten.

Tweede in de line-up van de eerste helft.
De tekst ken ik van buiten.
Komaan publiek, geef mij een lach zodat ik in het juiste tempo kom te zitten en mijn set niet ga afhaspelen.

Alvast bedankt.